Szukaj w serwisie Ponad 5000 artykułów

Kwiaty doniczkowe: hipeastrum, amarylis i inne domowe kwiaty cebulowe

Alicja Gawryś
15.11.2011 , aktualizacja: 16.11.2011 15:30
A A A Drukuj
Hipeastrum 'Stargazer'

Hipeastrum 'Stargazer' (Fot. Shutterstock)

Kwiaty cebulowe może wymagają nieco więcej troski niż inne rośliny doniczkowe, ale ich kwiaty wynagradzają wszystkie wysiłki
Rośliny cebulowe - tak mówimy zarówno o tych, które naprawdę tworzą cebule, jak i o tych, które mają bulwy. Obecność organów gromadzących zapasy oznacza, że te gatunki w swym naturalnym środowisku muszą przetrwać okresy suszy bądź inne niedogodności. W tym czasie zwykle tracą liście i zapadają w stan spoczynku. Każdy z tych gatunków zakwita w innej porze roku. Mają nieco inne wymagania, ponieważ pochodzą z różnych rejonów i stref klimatycznych. Wymagają także odmiennego sposobu pielęgnacji.

Która najpiękniejsza

Najbardziej popularne jest hipeastrum tworzące ogromne kwiaty, skupione po cztery na jednej mięsistej łodydze. Pięknych, różnobarwnych odmian tej rośliny jest zatrzęsienie. Przy niej "blado" pod tym względem wypadają inne gatunki, takie jak sprekelia i błonczatka. Ubierają się skromnie - na biało lub różowo, lecz ich kwiaty, dzięki ciekawej budowie i sporym rozmiarom, zawsze prezentują się imponująco.

Miłośnicy pięknych woni wybiorą z tego zestawu eucharis lub tuberozę - gatunki obecnie nieco zapomniane, lecz warte "odkurzenia" także ze względu na niebanalną urodę.

Wszystkie domowe gatunki cebulowe mają długie, dość wąskie liście, jak to zwykle bywa w rodzinie liliowatych i amarylkowatych, do których należą. Gdy przekwitną, warto je ustawić w towarzystwie roślin bardziej dekoracyjnych, gdyż same tracą atrakcyjny wygląd.

Co je łączy, co dzieli

Kiedy wejdziemy w posiadanie kwitnącej cebuli, zapewniamy jej miejsce najbardziej dogodne pod względem jej wymagań. Zazwyczaj jest to parapet lub stolik w pobliżu okna. Dopóki roślina kwitnie i ma zielone liście, podlewamy ją regularnie, uważając, by podłoże nie przeschło, a także zasilamy nawozem dla gatunków kwitnących co dwa tygodnie.

Gdy płatki zaschną - obcinamy sam kwiatostan. Łodygę pozostawiamy do czasu, aż pożółknie. Roślinę nadal podlewamy i nawozimy, bo musi odżywić cebulę wyczerpaną kwitnieniem. Po kilku tygodniach stopniowo coraz bardziej ograniczamy podlewanie, aż liście zaschną. Rozpoczyna się okres spoczynku.

Drzemiącą roślinę umieszczamy w chłodnym miejscu (np. w piwnicy) i nie podlewamy jej do chwili, gdy zaczyna wy- puszczać pąk kwiatowy lub liście. Warto od czasu do czasu zaglądać do niej, by nie przegapić momentu przebudzenia.

Gdy cebula czy bulwa budzi się do życia, przesadzamy ją do nowej doniczki z żyzną ziemią i drenażem na dnie. Cebule niektórych gatunków (np. amarylisa lub hipeastrum) sadzimy w taki sposób, by wystawała do połowy z ziemi, inne (np. sprekelię bądź ismenę) zagłębiamy nieco bardziej. Ustawiamy w jasnym miejscu i zaczynamy podlewać. W zależności od gatunku wyrasta jedna lub kilka łodyg kwiatowych. Ich liczba zależy też od rozmiarów cebuli.

Prawie wszystkie gatunki cebulowe potrzebują dużo słońca; wyjątkiem jest eucharis, który woli światło rozproszone.

Rośliny te można rozmnożyć przez oddzielenie małych cebul potomnych, które tworzą się przy macierzystej. Zakwitają po 2-3 latach uprawy, gdy osiągną dostateczne rozmiary. Pamiętajmy - im większa cebula, tym bardziej okazałe i liczniejsze wydaje kwiaty.

Różnice pomiędzy gatunkami cebulowymi polegają na tym, że poszczególne fazy rocznego cyklu przebiegają u każdej w nieco innym czasie. Odmienny jest też optymalny zakres temperatur, w jakich rośliny te kwitną bądź odpoczywają. Niektóre z nich tracą w tym czasie wszystkie liście, inne częściowo je zachowują.

Hipeastrum (Hippeastrum).

Jeśli cebulę posadzimy jesienią - zakwitnie na Boże Narodzenie, jeśli w styczniu lub w lutym - kwiaty zaprezentuje w marcu lub kwietniu.

Uprawiane obecnie hipeastra to mieszańce o ogromnych kwiatach, których średnica dochodzi nawet do 30 cm. Wyrastają zazwyczaj po 4-5 na pędzie (pustym w środku) do wysokości 30-50 cm. Duże cebule wydają po kilka takich pędów. Kwiaty hipeastrum nie pachną, ale tę "wadę" rekompensuje mnogość odmian, które mogą być pojedyncze lub pełne i występują w wielu różnych kolorach: czerwonym, różowym, łososiowym lub białym. Sporo jest odmian dwubarwnych lub cieniowanych. Równocześnie z kwiatami wyrastają szablaste liście, które pozostają zielone jeszcze długo po zaschnięciu ostatnich płatków. Pod koniec lata roślinę zasuszamy zupełnie. Do czasu ponownego sadzenia cebulę przechowujemy w pomieszczeniu o temperaturze 10-15 st. C.

Amarylis (Amarylis belladonna).

Jest często mylony z hipeastrum, do którego jest podobny. Jego cebulę sadzimy wiosną. Białe lub różowe kwiaty wyrastają na pędzie (pełnym w środku) długości 40-50 cm. Pierwsze pąki rozwijają się późnym latem.

W kwiatostanie doliczymy się 10-12 wonnych kwiatów, kształtem podobnych do lilii.

Gdy roślina przekwitnie, wyrastają liście, które często utrzymują się jeszcze przez kilka tygodni. Amarylis przechowujemy do wiosny w chłodnym pomieszczeniu (10-15 st. C).

Komentarze (2)
Zaloguj się
  • avatar

    Gość: f.phspez

    0

    <a href="http://theeliteporn.com/">f.phspez</a>, $RandomStr, \[url=http://theeliteporn.com/]f.phspez[/url], $RandomStr, http://theeliteporn.com/ f.phspez, $RandomStr.

  • avatar

Aby ocenić zaloguj się lub zarejestrujX