Szukaj w serwisie Ponad 5000 artykułów

Ścieżki z kamienia drogo i tanio

Katarzyna Jodłowska, konsultacja Agnieszka Duc
03.07.2007 , aktualizacja: 02.08.2007 11:51
A A A Drukuj
Otoczaki wbite na sztorc ułożono w fantazyjny wzór.

Otoczaki wbite na sztorc ułożono w fantazyjny wzór. (Fot. Agnieszka Stachurska)

Ścieżki z kamienia nigdy nie wyglądają tak samo. W dodatku nawet te całkiem nowe sprawiają wrażenie, jakby były od zawsze.
Wydawałoby się, że wykonanie ścieżek z kamienia naturalnego sporo kosztuje. Tymczasem zamiast nowego, drogiego materiału, o który dziś nietrudno, można kupić odpady z zakładów kamieniarskich albo kamień z rozbiórki starej ulicy (kostkę granitową lub bazaltową). Taki materiał jest znacznie tańszy niż obrobione skały sprowadzane z drugiego końca kraju (a tym bardziej z zagranicy), a wykonane z niego ścieżki są równie efektowne.

Niedrogi będzie też kamień, który często widzi się na elewacjach i ogrodzeniach. Może to oznaczać, że występuje w najbliższej okolicy, jest więc łatwo dostępny, a jego transport nie okaże się bardzo kosztowny.

Warto też wiedzieć, że cena kamienia zależy od formy jego obróbki. Droższe są płyty - z reguły kosztują tym więcej, im większe są ich rozmiary. Kostka kosztuje mniej, ale więcej trzeba zapłacić za jej ułożenie.

Przede wszystkim kształt

Oferta dotycząca elementów kamiennych jest różnorodna. Warto wiedzieć, że zazwyczaj na ścieżki w małych ogrodach wybiera się niewielkie elementy, czyli kostkę kamienną lub małe otoczaki, a w dużych ogrodach - większe, regularne lub nieregularne płyty z kamienia.

  • Kostka to gotowe elementy o kształcie zbliżonym do sześcianu lub prostopadłościanu, o nierównych krawędziach i powierzchni. Wielkość tych drobnych elementów musi być dopasowana do przeznaczenia nawierzchni. Na ścieżki, place i podjazdy, na których przewiduje się niezbyt intensywny ruch samochodów osobowych, wystarczy kostka o bokach od 4 do 6 cm. Nie warto dla bezpieczeństwa stosować dużych kostek kamiennych, bo wytrzymałość nawierzchni zależy od rodzaju i grubości podbudowy. Ponadto kostki w większym rozmiarze są najczęściej dużo droższe. Ich cena jest bowiem ustalana w przeliczeniu na ciężar (zł/t), a nie wielkość nawierzchni (zł/m2). Tona kostek o większych rozmiarach jest więc zwykle droższa niż tona kostek drobniejszych. Większe kostki są też cięższe i trzeba ich kupić więcej. Jedną toną kostek o wymiarach 4/6 cm można wybrukować około 9 m2, podczas gdy kostką 9/11 cm - jedynie około 5 m2.

  • Płyty łupane (zwane potocznie dzikówką) powstają w wyniku odspajania od złoża zgodnie z ułożeniem warstw. Występują w trzech odmianach:

    - niesortowane,

    - sortowane,

    - sortowane i przycinane.

    Kupując takie płyty na wagę, trzeba wiedzieć, że w każdej tonie może być aż 15-30% odpadów nienadających się na nawierzchnię. Dlatego warto zawsze pytać, czy cena dotyczy materiału sortowanego, czy też dostarczonego wprost z kamieniołomu.

  • Otoczaki, czyli wygładzone polodowcowe granity, można znaleźć na brzegach rzek i na polach. Ich zbieranie - choć tak byłoby najtaniej - jest jednak zabronione i karalne. Trzeba więc je kupić. Takie kamienie są wprawdzie mechanicznie otaczane, ale nie różnią się niczym od naturalnych. Często w centrach ogrodniczych dostępne są naturalne otoczaki pochodzące z kopalni lub żwirowni. W ofercie niektórych zakładów kamieniarskich można też znaleźć kamienie z rozbiórki starych ulic.

    Z jakiego kamienia

    Wygląd kamieni to niezwykłe bogactwo kolorów - od białego, przez różne odcienie beżu, żółcieni, pomarańczu, zieleni, różu, czerwieni, szarości, aż do czerni. Barwa skały jest cechą trwałą, niezależną od upływu czasu, choć powierzchnie jej zazieleniają się zwykle od glonów, mchów i porostów. Ma to swój urok, bo dodaje nawierzchniom patyny, ale sprzyja też powierzchniowej erozji i powoduje, że pokryte nimi ścieżki stają się śliskie.

    Kto chce szczególnie starannie dobrać kolor kamienia naturalnego, powinien oglądać go nie tylko w stanie suchym, ale też po zmoczeniu. Niektóre skały łatwo nasiąkają wodą (zwłaszcza wapień i piaskowiec) i wtedy ich wygląd wyraźnie się zmienia.

    Ścieżka nie może być śliska. Bezpieczną nawierzchnię zawsze uzyskuje się z kostki i płyt surowych. Gładkim płytom można nadać chropowatą powierzchnię przez groszkowanie, piaskowanie lub płomieniowanie. Tak wykończone płyty można kupić gotowe lub przygotować je w taki sposób przed ułożeniem. By nawierzchnia z otoczaków nie była śliska, kamienie można przełupać, ale wymaga to doświadczenia.

    O wyborze kamienia na nawierzchnię powinny decydować nie tylko jego barwa i faktura, ale przede wszystkim wytrzymałość. Stosowane na ścieżki kamienie można podzielić na dwie grupy skał:

  • twarde: granity, sjenity, bazalty. Są one nienasiąkliwe oraz odporne na ścieranie i ściskanie, ale bardzo trudno jest je obrabiać: łupać, przycinać, szlifować;

  • miękkie - piaskowce i wapienie. Są łatwe w obróbce, lecz nasiąkliwe, mało odporne na ścieranie oraz uderzenia (rozwarstwiają się i kruszą).

  • Zobacz także